Η ΟΡΕΙΝΗ ΑΧΑΪΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

ΜΕΓΑ ΣΠΗΛΑΙΟ

Τα υψίπεδα της Αχαΐας κατοικούνται από τα προϊστορικά χρόνια και ανήκουν στον ευρύτερο πολιτισμικό κόσμο της αρχαίας Αρκαδίας, που λειτούργησε ως ένα μεγάλο χωνευτήρι των προελληνικών και των ελληνικών φύλων, από την δεύτερη χιλιετία π.Χ. και μετά. Ένας τόπος όπου αναμίχθηκαν οι παλιές και οι νέες, τότε, παραδόσεις και δεξιότητες, βάζοντας τα θεμέλια αυτού που όλοι γνωρίζουμε σήμερα σαν αρχαίο ελληνικό κόσμο.

Δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για τα χρόνια της Ύστερης Αρχαιότητας και του Πρώϊμου Μεσαίωνα, όμως η πολύ παλαιά ίδρυση του σημαντικώτατου μοναστηριού του Μεγάλου Σπηλαίου (4ος αι.), αυτού της Μακελαριάς (6ος αι.) και αυτού της Αγίας Λαύρας (10ος αι.) πιθανότατα μαρτυρούν μια κάπως σημαντική κοινωνική ζωή για τα πλαίσια μιας ορεινής περιοχής της τότε πιθανά αραιοκατοικημένης ελληνικής χερσονήσου.

Τον 13ο αι. ακολουθούν την μοίρα της υπόλοιπης Πελοποννήσου και γίνεται μέρος της Φραγκικής κυριαρχίας του Μωρέως. Μέχρι τον 15ο αι. όπου επανέρχεται για λίγο σε ελληνική διοίκηση υπό τον θυρεό των Παλαιολόγων.

Η οθωμανική περίοδος βρίσκει την περιοχή να μοιράζεται την μοίρα της υπόλοιπης Πελοποννήσου και να συμμετέχει στις επαναστάσεις του 1770 και του 1821. Με την δεύτερη μάλιστα η περιοχή αναδείχθηκε σε πανελλήνιο σημείο αναφοράς, μετά την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους, λόγω της σημασίας που έλαβε η δράση του Παλαιών Πατρών Γερμανού στην Αγία Λαύρα.

Στα νεώτερα χρόνια η περιοχή ξανάγινε σημείο αναφοράς εξαιτίας της αποτρόπαιας Σφαγής των Καλαβρυτινών από τις κατοχικές δυνάμεις το 1943.