ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΣΑΣ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

 

Η περιοχή της Λάρισας, όπως και όλη η Θεσσαλία, κατοικείται από την Παλαιολιθική εποχή και είναι ένα από τα σημαντικότερα και παλαιότερα μέρη του ευρωπαϊκού Νεολιθικού κόσμου. Με δυό λόγια, μπορούμε να την θεωρήσουμε σαν ένα από τα πρώτα κέντρα του πολιτισμού της ηπείρου μας, που στηρίχθηκε από την αρχή του στην γεωργία.

Βέβαια, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι αυτή η εικόνα της μεγάλης πεδινής και αγροτικής έκτασης που έχουμε για την περιοχή, είναι μια εικόνα που σε μεγάλο βαθμό αποτελεί έργο ανθρώπινο. Η σημερινή μορφή του νομού είναι αρκετά πρόσφατη ιστορικά. Σήμερα η πεδινή έκταση της Λάρισας είναι σχεδόν το 50% της διοικητικής της ενότητας. Μέχρι πριν την δεκαετία του '60 ένα μέρος του κάμπου καταλάμβανε η αποξηρανθείσσα λίμνη Βοιβηίδα (Κάρλα), που στην αρχαιότητα καταλάμβανε μεγάλο μέρος της πεδινής έκτασης. Στα προϊστορικά χρόνια το υπόλοιπο της πεδινής έκτασης ήταν καλυμμένο από εκτεταμένα δάση. Τα δάση αυτά μειωθήκαν, μέχρι τον τελικό αφανισμό τους, με την συστηματική δράση των προϊστορικών αγροτών, που δημιούργησαν τον θεσσαλικό κάμπο. Εναν κάμπο που στην διάρκεια των αιώνων άλλαξε πολλούς αφεντάδες.

Τα βουνά που περιβάλλουν τον κάμπο ήταν σχεδόν ακατοίκητα. Λίγοι κτηνοτρόφοι σχημάτιζαν μικρούς οικισμούς στα χαμηλότερα και ομαλότερα μέρη τους. Κάποιοι από αυτούς, όπως τα Αμπελάκια κι η Τσαριτσάνη, στους τελευταίους χρόνους της Τουρκοκρατίας γνώρισαν μια ιδιαίτερη οικονομική και πνευματική άνθηση, χάρη στο φιλοπρόοδο χαρακτήρα των κατοίκων τους. Ομως τα βουνά αυτά ήταν πάντα πολύ σημαντικά σαν καταφύγια των πεδινών πληθυσμών, όποτε είχαν να αντιμετωπίσουν είτε την βία βαρβαρικών εισβολέων είτε την βία των κυριάρχων του κάμπου. Ο Ολυμπος κι ο Κίσσαβος ήταν πάντα δυσπρόσιτα καταφύγια ελευθερίας.

Παρακαλώ περιμένετε. Η αναζήτηση θα διαρκέσει μερικά δευτερόλεπτα.